มีหมู่บ้านหนึ่ง คนในหมู่บ้านอยู่กันอย่างสงบ สามัคคีกลมเกลียว ใครขาดเหลืออะไรก็จะแบ่งปันกันเป็นที่ชื่นชมของหมู่บ้านอื่นๆในความสามัคคี มีน้ำใจ
แต่แล้วความโชคร้ายก็เข้ามาเยือน เมื่อมีคนโลภคนหนึ่งแม้ตัวเองจะร่ำรวยกว่าทุกคนในหมู่บ้าน มองเห็นความอุดมสมบูรณ์ ด้วยความโลภเขาต้องการครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของตัวเอง และด้วยความเจ้าเล่ห์จึงเริ่มวางแผนให้ชาวบ้านแตกแยกกันเอง ยุให้เกลียดกัน ทำร้ายกัน เพียงแค่แต่งตัวไม่เหมือนกันก็สามารถฆ่ากันได้
บางคนพยายามบอกให้คนส่วนใหญ่รู้ถึงความไม่ชอบมาพากลและพยายามฉีกหน้ากากไอ้คนโลภ แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่เชื่อ หาว่าเพ้อเจ้อ ที่สำคัญคนกลุ่มใหญ่ของหมู่บ้านยังนั่งเงียบไม่กล้าแม่แต่จะส่งเสียง ได้แต่คิดว่า “มันไม่ใช่เรื่องของเรา ช่างมัน เดี๋ยวก็จบเอง”
ฝ่ายเจ้าหน้าที่ก็ไม่สนใจที่จะเข้าจัดการ ด้วยหวังว่าจะเอาใจไอ้คนโลภ เผื่อจะได้ลาภยศสรรเสริญ ปล่อยให้กฎหมู่อยู่เหนือกฎหมาย เจ้าคนโลภเฝ้ามองดูด้วยความสะใจ มองเห็นชัยชนะใกล้แค่เอื้อม
สุดท้ายหมู่บ้านที่เคยสงบสุข ก็กลายสภาพเป็นเมืองเถื่อน ไอ้คนโลภได้ทุกอย่างตามที่มันต้องการ ทำทุกอย่างตามอำเภอใจ ขายทรัพย์สินทุกอย่างในหมู่บ้าน เอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง ร่ำรวยและใช้อำนาจเบียดเบียนย่ำยีทุกคนในหมู่บ้าน แม้แต่คนที่เคยทำร้ายชาวบ้านเพื่อจะเอาใจมัน มันก็ไม่สนใจ
อนิจจาหมู่บ้านที่เคยสงบสุข วันนี้ทุกคนล้วนมีแววตาที่ขมขื่น อยู่กันด้วยความยากลำบาก พวกเค้าเริ่มคิดว่าที่ผ่านมาพวกเค้าทำอะไรผิด และเริ่มคิด...
หากพวกเค้ารวมใจทำอะไรบางอย่างในวันนั้น วันนี้พวกเค้าคงไม่ต้องเผชิญชะตากรรมอย่างนี้
แล้วท่านละ.........มีคำตอบให้กับตัวเองแล้วรึยัง
